Аз рӯи Китоби Муқаддас ба пул ва молу мулк нигоҳ кардан баъзан сахт аст, баъзан ҳайратангез. Вақте, ки ба Китоби Муқаддас нигоҳ мекунем, мо тасаллӣ мегирем, на ҳуҷум ба ҷаҳонбинии мо, дуруст? Бигзор Худо дар бораи муҳаббат ва файз гап занад, раҳмат. Биёед мо дар бораи пул ва молу мулк гап занем — баъд бо онҳо ҳар чи хоҳем, мекунем.

Агар рост гап мезадем, бисёри мо ҳаминро мегуфтем.

Баъзе имондорон аз якдигар саволҳои мушкил мепурсанд: «Оё шумо барои омӯхтани Каломи Худо вақт сарф мекунед? Оё имони худро бо дигарон тақсим мекунед? Оё покдомании ҷинсии худро нигоҳ медоред?» Аммо зуд зуд мо мепурсем: «Оё шумо дар мубориза бо чизпарастӣ ғалаба мекунед?» Ё: «Оё шумо ба маҷаллаҳо ва вебсайтҳои ҷолиб нигоҳ мекунед? Медонед, ҳамонҳое, ки шуморо ба хасисӣ ҷолиб мекунад?»

Одамон ҳатто дар бораи мушкилоти ҷинсии худ нисбат ба мубориза бо молпарастӣ кушодатару самимӣ ҳастанд; ва ин мубориза шояд марҳалаи охирини набард бо нафс бошад. Баъзе калисоҳо дар бораи халос шудан аз қарзҳо суҳбат мекунанд. Ман бо ин розиам. Аммо инсон метавонад умуман қарздор набошад, вале ҳамзамон хасису чашмгурусна бимонад. Ба мо лозим нест, ки ба молпарастони ҳушёртару зирактар табдил ёбем; мо бояд аз дунёпарастӣ тавба кунем ва идоракунандагони оқилу амонатдори молу мулки Худо шавем.

Исо дилҳои моро мебинад ва моро хеле хуб мешиносад. Ӯ аз ҳамаи шогирдонаш талаб намекунад, ки тамоми молу мулки худро бибахшанд. Вале Ӯ аз мо мехоҳад, ки қадамҳои қатъӣ бидорем, то вобастагии мо ба пул ва дороӣ аз байн биравад ва мо озодона таҳти роҳбарии Ӯ зиндагӣ кунем. Ӯ ҳамаи моро даъват мекунад, ки ҳар як боигарии дуюмдараҷаро аз тахти дили худ берун кунем, то худи Ӯро ҳамчун гаронбаҳотарин боигарии ҳаётамон боло барем. Агар мо ба ягон чиз ё ба ягон кас бештар аз Исо арзиш диҳем, мо шогирдони Ӯ нестем.

Он коре, ки мо бо пуламон мекунем, на танҳо нишон медиҳад, ки дили мо дар куҷост. Аз рӯи гуфтаи Исо, муайян мекунад, ки дили мо ба куҷо равона аст. Агар дили мо дар он ҷо, ки ганҷи мо бошад (Матто 6:19-21), он гоҳ вақте мо ганҷи худро ба ҷои дигар мебарем, дили мо низ аз паси он меравад. Ин ҳақиқати аҷоиб аст. Агар ман хоҳам, ки дили ман дар ягон ҷое бошад, он гоҳ пули худро ба он ҷо мегузорам.

Вақте ки халқ аз Яҳёи Таъмиддиҳанда пурсиданд, ки барои овардани меваи тавба чӣ кор кунанд, ӯ ба онҳо гуфт, ки либос ва хӯроки худро бо мискинон тақсим кунанд. Баъд ба андозгирон дастур дод, ки аз мардум пули зиёдати нагиранд ва онро аз худ накунанд. Дар охир ба сарбозон гуфт, ки аз одамон маҷбурӣ пул нагиранд ва дурӯғ нагӯянд ва бо пули мегирифтаи худ қаноат кунанд (Луқо 3:7-14).

Ҳеҷ кас аз Яҳё дар бораи пул ва молу мулк напурсид. Аммо ҷавобҳои ӯ нишон доданд, ки Яҳё барои дигаргун шудани рӯҳонӣ ҳамин хел суханро гӯяд, ки муносибати одамонро ба чизҳои моддӣ ишора кунад.

Агар Яҳёи Таъмиддиҳанда имрӯз ба назди мо меомад, дар бораи муносибат ва рафтори мо нисбат ба пулу чиз чӣ хулоса мебаровард? Оё ин шаҳодатҳо ба ӯ боварӣ медод, ки мо пайравони ҳақиқии Исо ҳастем? Ё ӯ моро ҳамчун намунаҳои ба чизу чора таъмидшудаи худпараст медид?

Роҳбари Microsoft Триша Майер ба ман навишт: «Масъулияти идоракунии захиравӣ ин ҳаёти масеҳӣ аст. Гап дар сари он аст, ки мо бо ҳар захирае, ки ба мо дода шудааст, бо ҳар рӯзе, ки дар рӯи замин мегузаронем, ва бо ҳар муносибате, ки дорем, чӣ кор мекунем. Вазифаи душвори масъулияти идоракунии захиравӣ ин, интизом ва иродаро пайдо карда, фарзанди душворро, ки онро пул меноманд, идора кардан.»

Ба идоракунанда сарват ё моликияте, ки ба ӯ тааллуқ надорад, дода мешавад. Вазифаи ӯ идора кардани он сарват ба фоидаи соҳиби он ва мувофиқи хоҳишҳои ӯ мебошад. Худо ба мо ҳаёт, вақт, қобилиятҳо, пул, молу мулк, оила ва файзи Худро додааст. Дар ҳар маврид Ӯ баҳодиҳӣ мекунад, ки мо бо он чи ба мо боварӣ кардааст, чӣ кор мекунем.

Идоракунанда аз соҳиб захираҳои кофӣ ва салоҳият мегирад, то ӯ вазифаҳои муайяншударо иҷро кунад. Дар вақти идоракунии молиявӣ Худо ба мо рӯйхати муайян надодааст, ки онро танҳо қайд кунем. Ба ҷои ин, Ӯ Каломи Худро бо принсипҳои идоракунии молиявӣ додааст — принсипҳое, ки мо бо онҳо мубориза мебарем. Идоракунандаи ӯҳдадор бо Соҳиб маслиҳат мекунад ва роҳнамоии Ӯро мекобад. Ин фаҳмиш ва ҳикматеро талаб мекунад, ки аз дониши мо хеле болотар аст. Дар Китоби Муқаддас омадааст: «Аммо агар ба шумо хирад камӣ кунад, метавонед аз Худо онро талаб кунед ва Ӯ, ки ба ҳама бо дасти кушод ва бе таънаву миннат медиҳад, ба шумо низ хирад мебахшад» (Яъқуб 1:5).

Оё шумо ҳақиқатан ҳикмат ва қувваи Худоро дар қабули қарорҳои душвори идоракунии захиравӣ (ва баҳодиҳии дили худ) ро мехоҳед? Пас, бипурсед. Ӯ шуморо дар торикӣ намемонад. Ӯ Каломи Худро ва Рӯҳи Худро ба шумо додааст, то шуморо роҳнамоӣ кунанд.

• Ва ҳол он ки ту бояд Худованд Худои худро дар хотир нигоҳ дорӣ, ки Ӯ ба ту қуввати пайдо кардани сарватро медиҳад, (Такрори Шариат 8:18).
• Худованд бенаво месозад ва сарватдор мегардонад;ба залолат меафтонад ва баланд мебардорад (1 Подшоҳон 2:7).
• Ва сарват ва ҷалол аз ҷониби Туст ва Ту бар ҳама ҳоким ҳастӣ (1 Вақ. 29:12).

Ӯҳдадории идоракунӣ ин зиндагӣ кардан дар равшании ин ҳақиқатҳост. Ин зиндагӣ кардан бо фаҳмишӣ он, ки мо идоракунандагон ҳастем, на соҳибон, аз он чи Худо дар ин давраи кӯтоҳ ба мо боварӣ кардааст. Чӣ хел бо пул ва дороиҳо муносибат кардани мо, нишон медиҳад, ки мо дар асл киро соҳиби онҳо мешуморем — Худоро ё худро.

Ҷон Весли чор саволро пешниҳод кард, то ки дар сарф кардани қарори дуруст қабул кардан, ёри мерасонад. Диққат кунед, ки се саволи охир чӣ хел аз саволи аввал бевосита бармеоянд:

• Дар сарф кардани ин пул, оё ман ҳамчун соҳиб ё идоракунандаи боваринокӣ Худованд амал мекунам?
• Кадом ояти Китоби Муқаддас аз ман талаб мекунад, ки ин пулро маҳз ба ҳамин тарз сарф кунам?
• Оё метавонам ин харидро мисоли қурбонӣ ба Худованд диҳам?
• Оё Худо ба ман барои ин хароҷот дар рӯзи қиёмати муқаддасон мукофот медиҳад?

Агар мо воқеан боварӣ дошта бошем, ки Худованд соҳиби ҳама чиз аст, пас оё набояд мунтазам аз Ӯ бипурсем: "Ту мехоҳӣ, ки ман бо пул ва молу мулки Ту чӣ кор кунам?" Ва оё мо набояд ба ин эҳтимол омода бошем, ки шояд Ӯ аз мо бихоҳад, ки қисми зиёди ин боигарии худро бо онҳое бо ҳам бинем , ки ниёзашон нисбат ба мо бештар аст?

Ман бо марде сӯҳбат кардам, ки китоби ман «Принсипи ганҷ» ро, дар бораи хайрия хонда буд. Ӯ соҳиби тиҷорати фоиданок аст ва якум бор фаҳмид, ки чаро Худо ӯро аз ҷиҳати молиявӣ баракат додааст. Ин барои он набуд, ки ӯ мошинҳои беҳтарин ронад, дар хонаи зеботар зиндагӣ кунад. Балки барои он, ки онро барои ободии подшоҳии Худо сарф кунад. Ман ба ӯ дар бораи чанд гурӯҳи гуногуни миссионерӣ ва лоиҳаҳои муҳофизати ҳаёт ва роҳҳои ёрдам додан ба масеҳиёни дар зери таъқибот буда, маълумот додам. Афсӯс шумо наметавонистед ҳаяҷонро дар овози ӯ бишнавед, вақте ки ӯ бо қарори устувор рафт, то дороиҳои дунявии бисёртарро фурӯшад ва дороии сармоягузории абадияшро бисёртар васеъ кунад!

Ин мард кори худро то охир расонда, дар давоми солҳо бештар ва бештар додааст. Ӯ нобоварӣ ва айбдориро ҳис накард. Ӯ аз ғуломи чизпарастӣ озод шудааст ва аз он хурсанд аст, ки ба он чи муҳим аст, ҳамроҳ шудааст! Ӯ ҳамчун мардест, ки ганҷи бебаҳоеро, ки дар замин пинҳон буд, меёбад, «Ӯ аз шодӣ тамоми дороияшро фурӯхта, ҳамон киштзорро мехарад.» (Матто 13:44). Оё ба ин одам барои қурбониҳояш ба ӯ раҳмамон меояд? Не! Мо ҳам барои ганҷаш ва ҳам барои хурсандиаш ба ӯ ҳасад мебарем.

Агар Худованд бо ту суҳбат дорад, гӯш бидеҳ. Ҳеҷ чиз тезгузартар аз лаҳзаи дарки гуноҳ ва бедоршавии виҷдон нест. Ҳеҷ гоҳ итоат карданро ба фардо нагузор. Вақте ки мо дар баробари тахти Ӯ биистем, дигар барои бозгашт ва ҷуброни як умр имкониятҳои аз даст рафта хеле дер хоҳад буд. Бо нигоҳ кардан ба чашмони Масеҳ, ки бароямон гаронбаҳост, мо дақиқ хоҳем фаҳмид, ки чӣ гуна бояд зиндагӣ мекардем. Худованд Каломи Худро ба мо додааст, то ки мо барои фаҳмидани ин ҳақиқат мунтазири марг нашавем. Ва Ӯ Рӯҳи Худро ба мо ато кардааст, то ба мо қувват диҳад, ки маҳз ҳамин ҳозир ба ҳамин тарз зиндагӣ кунем.

What Is Eternity-Minded Stewardship?

Concerning money and possessions, the Bible is sometimes extreme, sometimes shocking. When we come to Scripture, it’s for comfort, not for assaults against our worldview, right? Let God talk about love and grace, thank you. Let us talk about money and possessions—then do with them whatever we please.

Were we honest, that’s what many of us would say.

Some believers ask each other tough questions: “Have you been spending time in the Word? Sharing your faith? Guarding your sexual purity?” Yet how often do we ask, "Are you winning the battle against materialism?” Or, "Have you been peeking at those tempting magazines and websites? You know, the ones that entice you to greed?”

People are more open even about their sexual struggles than about battling materialism, which may be the final frontier. Some churches do talk about getting out of debt. I applaud that. But you can be debt free and still be stingy and greedy. We don’t need to become smarter materialists; we need to repent of materialism and become smart stewards.

Jesus sees our hearts and knows us well. He doesn’t call all disciples to give away everything. He does call us to take radical action that breaks our bondage to money and possessions, freeing us to live under His lordship. He calls all of us to dethrone all secondary treasures in order to elevate Him as our primary treasure. If we value anything or anyone more than we value Jesus, we are not His disciples.

What we do with our money doesn’t simply indicate where our heart is. According to Jesus, it determines where our heart goes. If our heart is where our treasure is (Matthew 6:19-21), then when we move our treasure somewhere else, our heart follows. This is a remarkable truth. If I want my heart somewhere, I need to put my money there.

When people asked John the Baptist what they should do to bear the fruit of repentance, he told them to share their clothes and food with the poor. Then he instructed tax collectors not to collect and pocket extra money. Finally, he told soldiers not to extort money and accuse falsely, and to be content with their wages (Luke 3:7-14).

No one had asked John about money and possessions. Yet his answers showed that John couldn’t talk about spiritual change without addressing how people handle material things.

If John the Baptist were to visit us today, what conclusions would he draw about our attitudes and actions toward money and possessions? Would the evidence convince him we are true followers of Jesus? Or would he see us as baptized versions of the world’s self-preoccupied materialists?

Microsoft executive Tricia Mayer wrote me, “Stewardship is the Christian life. It is about what we do with every resource given to us, every day we walk the earth, and every relationship we have. The difficult task of stewardship is mustering the discipline and will to manage the problem child called money.”

A steward is entrusted with wealth or property that does not belong to him. It’s his responsibility to manage that wealth in the best interests of, and according to the stated wishes of, the owner. God has given us life, time, talents, money, possessions, family, and His grace. In each case He evaluates what we do with what He’s entrusted to us.

The steward is granted by the owner sufficient resources and the authority to carry out his designated responsibilities. When it comes to financial stewardship, God hasn’t handed us a standardized checklist to mark off. Rather, He has provided us His Word with principles for effective financial stewardship—principles we have to wrestle with. A responsible steward consults the Owner, seeking His direction. This requires insight and wisdom far beyond our own. Scripture says, “If any of you lacks wisdom, he should ask God, who gives generously to all without finding fault” (James 1:5).

Do you truly desire God’s wisdom and empowerment in making difficult stewardship decisions (and evaluating your own heart)? Then ask. He won’t leave you in the dark. He has given you His Word and His Spirit to guide you.

• And you shall remember the LORD your God, for it is He who gives you power to get wealth (Deuteronomy 8:18).
• The LORD makes poor and makes rich; He brings low and lifts up (1 Samuel 2:7).
• Both riches and honor come from You, and You reign over all (I Chronicles 29:12).

Stewardship is living in the light of these truths. It’s living with the awareness that we are managers, not owners, of what God has entrusted to us for this brief season. How we handle money and possessions demonstrates who we really believe is their true owner—God or us.

John Wesley offered four questions to help decide how to spend money. Notice how the last three flow directly out of the first one:

• In spending this money, am I acting as if I owned it, or am I acting as the Lord’s trustee?
• What Scripture requires me to spend this money in this way?
• Can I offer up this purchase as a sacrifice to the Lord?
• Will God reward me for this expenditure at the resurrection of the just?

If we really believe God is the owner of everything, shouldn’t we regularly be asking Him, “What do you want me to do with your money and your possessions?” And shouldn’t we be open to the possibility that He may want us to share large portions of His assets with those whose needs are greater than ours?

I spoke with a man who’d read The Treasure Principle, my book on giving. He owns a profitable business and believes for the first time that he knows why God has blessed him financially. It’s not so he can drive nicer cars and live in a nicer house. It’s to give it to build God’s kingdom. I told him about several different missions groups and prolife projects, and ways to help persecuted Christians. I wish you could have heard the excitement in his voice as he walked away determined to liquidate more earthly assets and dramatically expand his eternal investment portfolio!

This man followed through, and has given more and more over the years. He isn’t reluctant and guilt-ridden. He’s been liberated from material bondage, and is thrilled to have gotten onboard with what matters! He’s like the man who finds priceless treasure hidden in the field, “Then in his joy he goes and sells all that he has and buys that field” (Matthew 13:44). Do we pity the man for his sacrifices? No! We envy him both for his treasure and his joy.

If God is speaking to you, listen. Nothing’s more fleeting than the moment of conviction. Never procrastinate obedience. Once we stand before His throne, it will be too late to go back and reclaim a lifetime of squandered opportunities. Gazing into the eyes of the Christ we treasure, we’ll know exactly how we should have lived. God has given us His Word so we don’t have to wait to die to find out. And He’s given us His Spirit to empower us to live that way now.