Ғарб дунёсидаги замонавий масиҳийлар орасида ҳайратланарли ҳодиса юз берди. Кўпчилигимиз абадийлик мавжуд эмасдек ёки бу ҳаётда қилаётган ишларимиз абадийликга ҳеч қандай алоқаси йўқдек ўйлашга ва ҳаракат қилишга одатланиб қолганмиз.

Бугунги кун тенденцияси абадий келажагимизга эмас («ширин хайрлашув» кимга керак?), балки ҳозирги шароитимизга, гўё бу дунёга ўзимизнинг уйимиздек эътибор қаратишдир. Шунга қарамай, Муқаддас Ёзувларда абадий келажагимизнинг ҳақиқатининг ҳукмронлик қилиши, ҳозирги ҳаётимизнинг характерини, ҳатто биз гапирадиган сўзлар ва қиладиган ҳаракатларимизгача белгилаши кераклиги айтилган (Ёқуб 2:12; 2 Бутрус 3:11–12).

Келинг, бугун ва ҳар куни ўзимизга «ҳақиқий нарса» ҳақида эслатиб туришни унутмайлик. Мана эслаш керак бўлган олтита абадий ҳақиқат:

1. Фақат иккита абадий манзил бор —Жаннат ёки дўзах —ва мен ва мен билган ҳар бир киши, охир-оқибат улардан бирига борамиз.

«Тор эшикдан киринглар! Чунки ҳалокатга олиб борадиган дарвоза энли, йўли ҳам кенгдир. Бу йўлдан юраётганлар кўп. Ҳаётга олиб борадиган эшик эса жуда тор, йўли энсиздир. Бу йўлни топадиганлар оз» (Матто 7:13-14).

Жаннат ҳам, дўзах ҳам ер билан тегишиб туради — бу эса тўғридан-тўғри у ёки бу дунёга олиб борадиган оралиқ дунё. Ердаги ҳаётнинг энг яхши томони — Жаннатнинг бир лаҳзаси; ҳаётдаги энг ёмон нарса — дўзахнинг бир лаҳзаси. Масиҳийлар учун бу ҳозирги ҳаёт улар дўзахга энг яқин келадиган ҳаётдир. Имонсизлар учун эса бу улар жаннатга энг яқин келадиган ҳаётдир.

Бу ҳаётдаги бизнинг олдимизда турган танловнинг ҳақиқати ҳам ажойиб, ҳам даҳшатлидир. Бизнинг иккита мумкин бўлган манзилимиз аниқлигини ҳисобга олсак, ҳар бир инсон дўзахдан қочиш ва жаннатга бориш учун ҳар қандай нархни тўлашга тайёр бўлмайдими? Шунга қарамай, нарх аллақачон тўланган. «Сизлар қиммат баҳога сотиб олингансизлар» (1 Коринфликлар 6:20). Тўланган нарх жуда катта — бу Худонинг Ўғли Исо Масиҳнинг тўкилган қони эди.

Бу нақадар ажойиб эканлигини бир ўйлаб кўринг: Худо бизсиз жаннатда яшашдан кўра, биз
учун дўзахга боришни афзал кўришга қарор қилди. У бизни дўзахга тушмаслигимизни шунчалик истайдики, биз дўзахга бормаслигимиз учун У хочда даҳшатли нархни тўлади.

Ҳамма йўллар жаннатга олиб бормайди. Биргина ягона йўл: Исо Масиҳдир. У шундай деди:
«Мен йўл, ҳақиқат ва ҳаётдирман. Отанинг олдига олиб борадиган Мендан бошқа йўл йўқ» (Юҳанно 14:6). Бошқа барча йўллар дўзахга олиб боради. Жаҳаннамнинг ҳақиқат эканлиги, бизнинг юракларимизни эзиши, бизни тиз чўктириши ва Масиҳни билмаганлар эшиги олдига
олиб бориши керак.

2. Бу дунё (ҳозирги кўринишида), бу менинг уйим эмас ва ундаги ҳамма нарса ёниб кетади, фақат абадий нарсаларни қолдиради.

«Ўша куни осмон гувиллаб ёниб, ғойиб бўлади, самовий жисмлар олов тафтидан куйиб кетади, шунда ер ва унда қилинган ҳар бир иш очиқдан-очиқ ошкор бўлиб, ҳукм этилади. Қиёмат куни бутун борлиқ ёниб, йўқ бўлиб кетар экан, сизлар Худони мамнун қилишга жон куйдиринглар! Муқаддас ҳаёт кечиришга жон-жаҳдингиз билан ҳаракат қилинглар. Худонинг кунини интизорлик билан кутинглар, унинг келишини тезлаштиринглар!» (2 Бутрус 3:10-12).

Ер бизнинг гуноҳимиз туфайли зарар кўрди (Ибтидо 3:17). Шунинг учун, ҳозирги пайтдаги
(лаънат остидаги) ер бизнинг уйимиз эмас. Аввалда қандай бўлган бўлса, келажакда шундай бўладиган дунё, бизнинг уйимиздир. Биз бу ҳаётда мусофирлармиз, чунки бизнинг уйимиз
ҳеч қачон ер юзида бўлмайди, балки бизнинг абадий уйимиз ҳозир ер юзида эмас. У бўлган
ва бўлади, лекин ҳозир эмас

Худо ҳозирги ер олов билан ёниб кетишини айтади (2 Бутрус 3:10). Павлус Худонинг муқаддаслигининг олови биз қилган барча нарсаларни, яъни ўтин, пичан ва сомонни йўқ қилишини айтади. Лекин у бизга оловдан омон қоладиган ва янги осмон ва янги ерга кирадиган – олтин, кумуш ва қимматбаҳо тошлардан ясалган ишлар борлигини айтади (1 Коринфликлар 3:12).

Нима абадий қолади? Бу сизнинг машинангиз, уйингиз, илмий даражаларингиз, мукофотларингиз ёки бизнесингиз эмас. Абадий нарса муҳтожларга берилган ҳар бир ёрдам, очларни тўйдириш учун хайрия қилинган ҳар бир маблағ, чанқаганларга берилган ҳар бир пиёла совуқ сув, элчилик қилаётганларига сарфланган ҳар бир сармоя, муҳтожлар учун ҳар бир ибодат, хушхабарни тарғиб қилишга сарфланган ҳар бир ҳаракат ва бебаҳо болаларга ғамхўрлик қилишнинг ҳар бир лаҳзаси, жумладан, уларни ухлатиб қўйиш ва тагликларини алмаштиришдир. Муқаддас Китобда айтилишича, биз бу ҳаётда экканларимизни абадийликда ўриб оламиз (Галатияликлар 6:7–8).

3. Бу ҳаётдаги менинг танловларим ва ҳаракатларим дунёга ва келажакдаги ҳаётга бевосита таъсир қилади.

«Мен тез келаман, мукофотим Ўзим билан. Ҳар кимга қилмишига ярашасини бераман»
(Ваҳий 22:12).

Бу ҳаётда бизнинг қилаётган ишларимиз абадий аҳамиятга эга. Сиз ва мен бошқа ҳеч қачон ибодат орқали азоб чекаётган қалбни даволаш учун Худонинг қўлини йўналтириш, дўзахдан қутулиши мумкин бўлган одамга Масиҳ ҳақида айтиб бериш, касалларга ғамхўрлик қилиш, очларни тўйдириш, ўлаётганларни юпатиш, нажот топмаганларни қутқариш, Муқаддас
Ёзувларни таржима қилиш, Хушхабар етиб бормаган одамлар гуруҳига Хушхабарни етказиш, Худонинг Шоҳлигини кенгайтириш, уйларимизни очиш ёки кийим-кечак ва овқатимизни
камбағал ва муҳтожлар билан баҳам кўриш имкониятига эга бўлмаймиз.

Бугунги кунга узоқ эртанги куннинг нуқтаи назаридан қарасак, ҳатто кичикина қарорлар ҳам катта аҳамиятга эга. Бугун Муқаддас Китобни ўқиманми, ибодат қиламанми, жамоатга бораманми, имонимни баҳам кўраманми ёки пулимни хайр-эҳсон қиламанми — бу ҳаракатлар менинг танам билан эмас, балки Унинг Руҳи томонидан қўллаб-қувватланадиган — нафақат бошқа жонлар учун, балки ўзим учун ҳам абадий аҳамиятга эга.

4. Менинг ҳаётим Ягона Томошабин, Худонинг назорати остида ва охир-оқибат ҳаётимга бўлган муҳим ягона баҳо, бу Унинг баҳоси бўлади.

«Демак, ҳар биримиз Худонинг олдида ўзимиз учун жавобгармиз» (Римликлар 14:12).

Ўзингиздан сўранг, сиз ушбу маданиятнинг розилиги учун яшаяпсизми ёки Исо Масиҳнинг розилиги учун яшаяпсизми? Кейин ўзингиздан сўранг: «Охир-оқибат мен кимнинг ҳукм курсиси олдида тураман?» Биз ҳаётда Ягона Томошабиннинг кўз олдида яшашимиз керак. Унинг розилиги жуда муҳимдир. Агар бизнинг мақсадимиз бошқалардан «Баракалла» деган сўзни эшитиш бўлса, демак биз Ундан худди шу сўзни эшитишимиз учун керак бўлган ишни қилолмаймиз.

Биз Муқаддас Китобда Масиҳ учун аҳмоқ бўлишимиз мумкинлиги ҳақида айтилганини ёдда тутишимиз керак (1 Коринфликлар 1:18-31; 4:8-13). Гап шундаки, биз аҳмоқ деб ҳисобланамизми ёки йўқми — бунга шубҳамиз йўқ — лекин қачон ва кимнинг олдида аҳмоқ деб ҳисобланамиз. Ягона Томошабиннинг назарида абадий аҳмоқ бўлиб ҳисобланишдан кўра, ҳозир бошқаларнинг, жумладан, бошқа масиҳийларнинг назарида аҳмоқ бўлиб ҳисобланган яхшироқдир.

5. Худо Қодирдир ва мен ишонаманки, У менинг ҳаётимдаги ҳамма нарсани, шу жумладан энг қийин нарсаларни ҳам яхшилик учун ишлатади.

«Биз биламизки, Худони яхши кўрганларга ҳамма нарса яхшиликка хизмат қилади, чунки Худо уларни Ўзининг мақсадига кўра, даъват этган» (Римликлар 8:28).

Азоб ва ёвузлик остида нола қиладиган дунёда Худонинг асосий ташвиши Ўз фарзандларини Масиҳнинг суратига мослаштиришдир. У биздаги Масиҳга ўхшашликни ривожлантиришга
ёрдам бериш учун ҳаётимизнинг қийин шароитларида ишлайди. Ишончимиз комилки,
У ҳаётимизда қандай қийинчиликларга йўл қўйган бўлса, Ота томонидан донолик ва Унинг
севги қўллари орқали филтрланган.

Масиҳнинг издошлари сифатида биз Римликлар 8:28 нинг ҳақиқатига ишонамизми ёки йўқми деган энг катта синови, эҳтимол, бу биз билан содир бўлган энг ёмон нарсаларни аниқлаш ва кейин биз ўзимиздан Худо бу нарсаларни биз учун яхшиликка айлантиришига ишонамизми ёки йўқми деб сўрашимиздир. Муқаддас Китобда У буни амалга ошириши аниқ айтилган. У бу масалада Ўз берган бошқа ваъдаларга қараганда камроқ содиқ бўлишига ишонишимиз учун
бизда ҳеч қандай асос йўқ. Келинг, бугун биз Унга имон билан ишонайлик, қачондир абадиятда биз орқага назар ташласак, Римликлар 8:28 нинг нақадар ҳақиқат бўлганини кўрамиз!

6. Менинг ҳақиқий уйим Янги Ер бўлади, у ерда мен Худони кўраман ва Ундан завқланаман, шунингдек, тирилган инсоният жамиятида тирилган мавжудот сифатида Унга хизмат қиламан.

«Шундан сўнг Худонинг ваъдаси амалга ошиб, ҳамма нарса янгиланади. Ҳа, биз янги еру осмонга, адолат ҳукм сурадиган дунёга кўз тикканмиз» (2 Бутрус 3:13).

Тирилган Масиҳ ва Унинг тирилган халқи билан тирилган дунёда яшаш сизнинг кундалик орзуингиз ва умидингизми? Бу сиз бошқалар билан баҳам кўрадиган Хушхабарнинг бир қисмими? Павлус ўликларнинг тирилиши, бу биз нажот топган умид эканлигини айтади. Бу бизнинг қайта туғилишимиз билан бошланган Худонинг қутқариш ишининг улуғвор чўққиси бўлади. Бу бизни Худодан ажратиб турадиган ҳар қандай гуноҳларнинг якуний тугашини белгилайди. Бизни гуноҳдан ва унинг барча оқибатларидан озод қилиш орқали тирилиш бизга Худо билан яшашга, Уни ўйлашга ва Унинг узлуксиз ҳамроҳлигидан абадий баҳраманд бўлишга имкон беради, бунда бизнинг У билан бўладиган муносабатларимизда ҳеч нарса ҳеч қачон таҳдид сола олмайди.

Six Eternal Truths to Remember Each Day

A startling thing has happened among modern Christians in the western world. Many of us habitually think and act as if there is no eternity—or, as if what we do in this present life has no bearing on eternity. 

The trend today is to focus not on our eternal future (who cares about the “sweet bye and bye”?) but our present circumstances, as if this world were our home. Yet Scripture states the reality of our eternal future should dominate and determine the character of our present life, right down to the words we speak and the actions we take (James 2:12; 2 Peter 3:11–12).

Let’s be sure to remind ourselves today—and every day—of “the real thing.” Here are six eternal truths to remember:

1. There are only two eternal destinations—Heaven or Hell—and I and every person I know will go to one or the other.

Enter through the narrow gate. For wide is the gate and broad is the road that leads to destruction, and many enter through it.  But small is the gate and narrow the road that leads to life, and only a few find it (Matthew 7:13–14).

Both Heaven and Hell touch Earth—an in-between world leading directly into one or the other. The best of life on Earth is a glimpse of Heaven; the worst of life is a glimpse of Hell. For Christians, this present life is the closest they will come to Hell. For unbelievers, it is the closest they will come to Heaven.

The reality of the choice that lies before us in this life is both wonderful and awful. Given the certainty of our two possible destinations, shouldn’t every person be willing to pay any price to avoid Hell and go to Heaven? And yet, the price has already been paid. “You were bought at a price” (1 Corinthians 6:20). The price paid was exorbitant—the shed blood of God’s Son, Jesus Christ.

Consider the wonder of it: God determined that He would rather go to Hell on our behalf than live in Heaven without us. He so much wants us not to go to Hell that He paid a horrible price on the cross so that we wouldn’t have to.

All roads do not lead to Heaven. Only one does: Jesus Christ. He said, “No one comes to the Father except through me” (John 14:6). All other roads lead to Hell. The reality of Hell should break our hearts and take us to our knees and to the doors of those without Christ. 

2. This world (as it is now) is not my home and everything in it will burn, leaving behind only what’s eternal.

The heavens will disappear with a roar; the elements will be destroyed by fire, and the earth and everything done in it will be laid bare. Since everything will be destroyed in this way, what kind of people ought you to be? You ought to live holy and godly lives as you look forward to the day of God and speed its coming (2 Peter 3:10–12).

Earth has been damaged by our sin (Genesis 3:17). Therefore, the earth as it is now (under the Curse) is not our home. The world as it was, and as it will be, is our home. We are pilgrims in this life, not because our home will never be on Earth, but because our eternal home is not currently on Earth. It was and it will be, but it’s not now.

God says this present earth will be consumed by fire (2 Peter 3:10). Paul says the fire of God’s holiness will consume whatever we’ve done that amounts to wood, hay, and straw. But he tells us there’s something that will survive the fire and go right into the new heavens and new earth—works of gold, silver, and precious stones (1 Corinthians 3:12).

What will last for eternity? Not your car, house, degrees, trophies, or business. What will last for eternity is every service to the needy, every dollar donated to feed the hungry, every cup of cold water given to the thirsty, every investment in missions, every prayer for the needy, every effort spent in evangelism, and every moment caring for precious children—including rocking them to sleep and changing their diapers. The Bible says we’ll reap in eternity what we’ve planted in this life (Galatians 6:7–8).

3. My choices and actions in this life have a direct influence on the world and the life to come.

Behold, I am coming soon, bringing my recompense with me, to repay everyone for what he has done (Revelation 22:12).

What we do in this life is of eternal importance. You and I will never have another chance to move the hand of God through prayer to heal a hurting soul, share Christ with one who can be saved from hell, care for the sick, serve a meal to the starving, comfort the dying, rescue the unborn, translate the Scriptures, bring the gospel to an unreached people group, further God’s kingdom, open our homes, or share our clothes and food with the poor and needy.

When we view today in light of the long tomorrow, the little choices become tremendously important. Whether I read my Bible today, pray, go to church, share my faith, and give my money—actions graciously empowered not by my flesh but by His Spirit—is of eternal consequence, not only for other souls, but for mine.

4. My life is being examined by God, the Audience of One, and the only appraisal of my life that will ultimately matter is His.

So then each of us will give an account of himself to God (Romans 14:12).

Ask yourself whether you are living for the approval of this culture, or for the approval of Jesus. Then ask yourself, “In the end whose judgment seat will I stand before?” We are to live out our lives before the Audience of One. His approval is the one that matters. If our goal is to hear others say, “Well done,” we won’t do what we need to do to hear Him say it.

We should remind ourselves of what the Bible says about being fools for Christ (1 Corinthians 1:18–31; 4:8-13). The question is not whether we will be seen as fools—that part is certain—but when and to whom we will be seen as fools. Better to be seen as fools now in the eyes of other people—including other Christians—than to be seen as fools forever in the eyes of the Audience of One.  

5. God is sovereign, and I can trust that He is working all things—including the most difficult things—in my life together for good.

And we know that for those who love God all things work together for good, for those who are called according to his purpose (Romans 8:28).

In the midst of a world that groans under suffering and evil, God’s main concern is conforming His children to the image of Christ. And He works through the challenging circumstances of our lives to help develop that Christlikeness in us. We can be assured that whatever difficulty He has allowed in our lives has been Father-filtered, through His fingers of wisdom and love.

Perhaps the greatest test of whether we who are Christ’s follow­ers believe the truth of Romans 8:28 is to identify the very worst things that have ever happened to us, then to ask whether we believe God will in the end somehow use those things for our good. The Bible is emphatic that He will. We have no reason to think He’ll be any less trustworthy concerning this than with any other promise He has made. By faith let’s trust Him today that in eternity we’ll look back and see, in retrospect, how Romans 8:28 was absolutely true!

6. My ultimate home will be the New Earth, where I will see and enjoy God and serve Him as a resurrected being in a resurrected human society.

But according to his promise we are waiting for new heavens and a new earth in which righteousness dwells (2 Peter 3:13).

Is resurrected living in a resurrected world with the resurrected Christ and his resurrected people your daily longing and hope? Is it part of the gospel you share with others? Paul says that the resurrection of the dead is the hope in which we were saved. It will be the glorious climax of God’s saving work that began at our regeneration. It will mark the final end of any and all sin that separates us from God. In liberating us from sin and all its consequences, the resurrection will free us to live with God, gaze on Him, and enjoy His uninterrupted fellowship forever, with no threat that anything will ever again come between us and Him.