‘n Skokkende ding het onder moderne Christene in die Westerse wêreld gebeur. Baie van ons dink en tree uit gewoonte op asof daar geen ewigheid is nie — of asof wat ons in hierdie huidige lewe doen geen verband het met die ewigheid nie.
Die neiging vandag is om nie op ons ewige toekoms te fokus nie (wie gee om vir die “soete hiernamaals”?), maar op ons huidige omstandighede, asof hierdie wêreld ons tuiste is. Tog sê die Skrif dat die werklikheid van ons ewige toekoms die karakter van ons huidige lewe moet oorheers en bepaal, reg deur tot by die woorde wat ons spreek en die dade wat ons pleeg (Jakobus 2:12; 2 Petrus 3:11–12).
Kom ons maak seker om onsself vandag – en elke dag — te herinner aan “die ware ding.” Hier is ses ewige waarhede om te onthou:
1. Daar is slegs twee ewige bestemmings — Hemel of Hel — en ek en almal wat ek ken gaan na die een of na die ander.
Gaan deur die nou poort in. Want breed is die pad en wyd die poort wat na die verderf lei, en daar is baie wat daardeur binnegaan. Maar hoe nou is die poort en hoe smal die pad wat na die lewe lei! En daar is min wat dit vind (Matteus 7:13-14).
Beide die Hemel en die Hel raak die Aarde aan — ’n tussenwêreld wat direk na die een of die ander lei. Die beste van die lewe op Aarde is ’n kykie na die Hemel; die ergste van die lewe is ’n kykie na die Hel. Vir Christene is hierdie huidige lewe die naaste wat hulle aan die Hel sal kom. Vir ongelowiges is dit die naaste wat hulle aan die Hemel sal kom.
Die realiteit van die keuse wat voor ons lê in hierdie lewe is wonderlik sowel as verskriklik. Gegewe die sekerheid van ons twee moontlike bestemmings, moet elke persoon dan nie bereid te wees om enige prys te betaal om die Hel te vermy en Hemel toe te gaan nie? En tog is die prys reeds betaal. “Want julle is duur gekoop. Verheerlik God dan met julle liggaam” (1 Korintiërs 6:20). Die prys wat betaal is, was buitensporig — die bloed wat deur God se Seun, Jesus Christus, vergiet is.
Dink aan die wonder daarvan: God het besluit dat Hy eerder in ons plek Hel toe sou gaan as om sonder ons in die Hemel te leef. Hy wil so graag hê dat ons nie Hel toe moet gaan nie, dat Hy 'n verskriklike prys aan die kruis betaal het sodat ons nie hoef nie.
Alle paaie lei nie na die Hemel toe nie. Slegs een doen: Jesus Christus. Jesus sê vir hom: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie” (Johannes 14:6). Al die ander paaie lei na die Hel. Die realiteit van Hel moet ons harte breek en ons op ons knieë bring en na die deure van diegene sonder Christus lei.
2. Hierdie wêreld (soos dit nou is) is nie my tuiste nie en alles daarin sal brand, en al wat sal oorbly, is die ewige.
Die dag van die Here sal egter kom soos 'n dief, 'n dag waarop die hemele met 'n gedruis tot 'n einde sal kom, en die elemente sal uitbrand en vergaan, en die aarde en wat daarop gedoen is, ontbloot sal word. As al hierdie dinge so sal vergaan, watter besondere mense moet julle dan nie wees nie — mense wat 'n heilige lewe lei en godvresend leef, wat na die aanbreek van die dag van God uitsien, en dit probeer bespoedig. Dit is die dag waarop die hemele, deurdat dit verbrand word, sal vergaan, en die elemente sal uitbrand en wegsmelt (2 Petrus 3:10-12).
Die aarde is deur ons sonde beskadig (Genesis 3:17). Daarom is die aarde soos dit nou is (onder die Vloek) nie ons tuiste nie. Die wêreld soos dit was, en soos dit sal wees, is ons tuiste. Ons is pelgrims in hierdie lewe, nie omdat ons tuiste nooit op Aarde sal wees nie, maar omdat ons ewige tuiste nie tans op Aarde is nie. Dit was en dit sal wees, maar dit is nie nou nie.
God sê hierdie huidige aarde sal deur vuur verteer word (2 Petrus 3:10). Paulus sê die vuur van God se heiligheid sal alles verteer wat ons gedoen het wat soos hout, hooi en strooi is. Maar hy sê vir ons daar is iets wat die vuur sal oorleef en direk in die nuwe hemele en nuwe aarde ingaan — werke van goud, silwer en edelgesteentes (1 Korintiërs 3:12).
Wat sal vir ewig hou? Nie jou motor, huis, grade, trofeë of besigheid nie. Wat wel vir ewig sal hou is elke diens aan die behoeftiges, elke rand wat geskenk word om die hongeres te voed, elke koppie koue water wat gegee word aan hulle wat dors is, elke belegging in sendingwerk, elke gebed vir die behoeftiges, elke poging tot evangelisasie, en elke oomblik waar kosbare kinders versorg is — insluitend om hulle aan die slaap te wieg en hulle doeke te ruil. Die Bybel sê ons sal in die ewigheid maai wat ons in hierdie lewe geplant het (Galasiërs 6:7-8).
3. My keuses en dade in hierdie lewe het ‘n direkte invloed op die wêreld en die lewe wat voorlê.
Kyk, Ek kom gou! En die beloning is by My, om elkeen volgens sy optrede te beloon (Openbaring 22:12).
Wat ons in hierdie lewe doen, het ewige belang. Jy en ek sal nooit weer 'n kans kry om die hand van God deur gebed te beweeg om 'n seer siel te genees, Christus te deel met iemand wat van die hel gered kan word, vir die siekes te sorg, 'n maaltyd vir die hongeres voor te sit, die sterwendes te troos, die ongeborenes te red, die Skrif te vertaal, die evangelie na 'n onbereikte groep mense te bring, God se koninkryk te bevorder, ons huise oop te maak, of ons klere en kos met die armes en behoeftiges te deel nie.
Wanneer ons vandag in die lig van die lang môre beskou, word die klein keuses ongelooflik belangrik. Of ek vandag my Bybel lees, bid, kerk toe gaan, my geloof deel en my geld gee — aksies wat genadiglik nie deur my vlees bemagtig word nie, maar deur Sy Gees — is van ewige waarde, nie net vir ander siele nie, maar vir myne.
4. My lewe word deur God, die Gehoor van Een, ondersoek, en die enigste beoordeling van my lewe wat uiteindelik saak sal maak, is Syne.
Elkeen van ons sal dus persoonlik voor God verantwoording moet doen (Romeine 14:12).
Vra jouself af of jy vir die goedkeuring van hierdie kultuur of vir die goedkeuring van Jesus leef. Vra jouself dan af: “Voor wie se regterstoel sal ek uiteindelik staan?” Ons moet ons lewens uitleef voor die Gehoor van Een. Dis sy goedkeuring wat saak maak. As ons doel is om ander te hoor sê: “Mooi so,” sal ons nie doen wat ons moet doen om Hom dit te hoor sê nie.
Ons moet onsself herinner aan wat die Bybel oor dwaasheid vir Christus sê (1 Korintiërs 1:18-31; 4:8-13). Die vraag is nie of ons as dwase gesien sal word nie — daardie deel is seker — maar wanneer en vir wie ons as dwase gesien sal word. Dit is beter om nou as dwase gesien te word in die oë van ander mense — insluitend ander Christene — as om vir ewig as dwase gesien te word in die oë van die Gehoor van Een.
5. God is soewerein, en ek kan vertrou dat Hy alle dinge — die moeilikste dinge ingesluit — ten goede laat meewerk in my lewe.
Ons weet dat God alles ten goede laat meewerk vir hulle wat Hom liefhet, vir hulle wat volgens sy voorneme geroep is (Romeine 8:28).
In 'n wêreld wat kreun onder lyding en boosheid is God se grootste bekommernis om sy kinders na die beeld van Christus te vorm. En Hy werk deur die uitdagende omstandighede van ons lewens om daardie gelykvormigheid aan Christus in ons te help ontwikkel. Ons kan verseker wees dat, watter moeilikheid Hy ook al in ons lewens toegelaat het, deur die Vader gefiltreer is, deur Sy vingers van wysheid en liefde.
Die grootste toets of ons wat Christus se volgelinge is die waarheid van Romeine 8:28 glo, is waarskynlik om die ergste dinge te identifiseer wat al ooit met ons gebeur het, en dan te vra of ons glo dat God uiteindelik daardie dinge op een of ander manier tot ons beswil sal gebruik. Die Bybel is empaties dat Hy sal. Ons het geen rede om te dink dat Hy minder betroubaar hieroor sal wees as met enige ander belofte wat Hy gemaak het nie. Laat ons Hom vandag deur geloof vertrou dat ons in die ewigheid sal terugkyk en, in retrospek, sal sien hoe Romeine 8:28 absoluut waar was!
6. My uiteindelike tuiste sal die Nuwe Aarde wees, waar ek God sal sien en geniet en Hom sal dien as 'n opgestane wese in 'n opgestane menslike samelewing.
Maar ons verwag, volgens sy belofte, nuwe hemele en 'n nuwe aarde, waar geregtigheid woon (2 Petrus 3:13).
Is ‘n opstandingslewe in 'n opgestane wêreld saam met die opgestane Christus en sy opgestane mense jou daaglikse verlange en hoop? Is dit deel van die evangelie wat jy met ander deel? Paulus sê dat die opstanding van die dooies die hoop is waarin ons gered is. Dit sal die glorieryke klimaks wees van God se reddingswerk wat begin het toe ons wedergebore is. Dit sal die finale einde wees van enige en alle sonde wat ons van God skei. Deur ons van sonde en al die gevolge daarvan te bevry, sal die opstanding ons bevry om saam met God te lewe, na Hom te kyk en Sy ononderbroke gemeenskap vir ewig te geniet, sonder enige bedreiging dat enigiets ooit weer tussen ons en Hom sal kom.
Six Eternal Truths to Remember Each Day
A startling thing has happened among modern Christians in the western world. Many of us habitually think and act as if there is no eternity—or, as if what we do in this present life has no bearing on eternity.
The trend today is to focus not on our eternal future (who cares about the “sweet bye and bye”?) but our present circumstances, as if this world were our home. Yet Scripture states the reality of our eternal future should dominate and determine the character of our present life, right down to the words we speak and the actions we take (James 2:12; 2 Peter 3:11–12).
Let’s be sure to remind ourselves today—and every day—of “the real thing.” Here are six eternal truths to remember:
1. There are only two eternal destinations—Heaven or Hell—and I and every person I know will go to one or the other.
Enter through the narrow gate. For wide is the gate and broad is the road that leads to destruction, and many enter through it. But small is the gate and narrow the road that leads to life, and only a few find it (Matthew 7:13–14).
Both Heaven and Hell touch Earth—an in-between world leading directly into one or the other. The best of life on Earth is a glimpse of Heaven; the worst of life is a glimpse of Hell. For Christians, this present life is the closest they will come to Hell. For unbelievers, it is the closest they will come to Heaven.
The reality of the choice that lies before us in this life is both wonderful and awful. Given the certainty of our two possible destinations, shouldn’t every person be willing to pay any price to avoid Hell and go to Heaven? And yet, the price has already been paid. “You were bought at a price” (1 Corinthians 6:20). The price paid was exorbitant—the shed blood of God’s Son, Jesus Christ.
Consider the wonder of it: God determined that He would rather go to Hell on our behalf than live in Heaven without us. He so much wants us not to go to Hell that He paid a horrible price on the cross so that we wouldn’t have to.
All roads do not lead to Heaven. Only one does: Jesus Christ. He said, “No one comes to the Father except through me” (John 14:6). All other roads lead to Hell. The reality of Hell should break our hearts and take us to our knees and to the doors of those without Christ.
2. This world (as it is now) is not my home and everything in it will burn, leaving behind only what’s eternal.
The heavens will disappear with a roar; the elements will be destroyed by fire, and the earth and everything done in it will be laid bare. Since everything will be destroyed in this way, what kind of people ought you to be? You ought to live holy and godly lives as you look forward to the day of God and speed its coming (2 Peter 3:10–12).
Earth has been damaged by our sin (Genesis 3:17). Therefore, the earth as it is now (under the Curse) is not our home. The world as it was, and as it will be, is our home. We are pilgrims in this life, not because our home will never be on Earth, but because our eternal home is not currently on Earth. It was and it will be, but it’s not now.
God says this present earth will be consumed by fire (2 Peter 3:10). Paul says the fire of God’s holiness will consume whatever we’ve done that amounts to wood, hay, and straw. But he tells us there’s something that will survive the fire and go right into the new heavens and new earth—works of gold, silver, and precious stones (1 Corinthians 3:12).
What will last for eternity? Not your car, house, degrees, trophies, or business. What will last for eternity is every service to the needy, every dollar donated to feed the hungry, every cup of cold water given to the thirsty, every investment in missions, every prayer for the needy, every effort spent in evangelism, and every moment caring for precious children—including rocking them to sleep and changing their diapers. The Bible says we’ll reap in eternity what we’ve planted in this life (Galatians 6:7–8).
3. My choices and actions in this life have a direct influence on the world and the life to come.
Behold, I am coming soon, bringing my recompense with me, to repay everyone for what he has done (Revelation 22:12).
What we do in this life is of eternal importance. You and I will never have another chance to move the hand of God through prayer to heal a hurting soul, share Christ with one who can be saved from hell, care for the sick, serve a meal to the starving, comfort the dying, rescue the unborn, translate the Scriptures, bring the gospel to an unreached people group, further God’s kingdom, open our homes, or share our clothes and food with the poor and needy.
When we view today in light of the long tomorrow, the little choices become tremendously important. Whether I read my Bible today, pray, go to church, share my faith, and give my money—actions graciously empowered not by my flesh but by His Spirit—is of eternal consequence, not only for other souls, but for mine.
4. My life is being examined by God, the Audience of One, and the only appraisal of my life that will ultimately matter is His.
So then each of us will give an account of himself to God (Romans 14:12).
Ask yourself whether you are living for the approval of this culture, or for the approval of Jesus. Then ask yourself, “In the end whose judgment seat will I stand before?” We are to live out our lives before the Audience of One. His approval is the one that matters. If our goal is to hear others say, “Well done,” we won’t do what we need to do to hear Him say it.
We should remind ourselves of what the Bible says about being fools for Christ (1 Corinthians 1:18–31; 4:8-13). The question is not whether we will be seen as fools—that part is certain—but when and to whom we will be seen as fools. Better to be seen as fools now in the eyes of other people—including other Christians—than to be seen as fools forever in the eyes of the Audience of One.
5. God is sovereign, and I can trust that He is working all things—including the most difficult things—in my life together for good.
And we know that for those who love God all things work together for good, for those who are called according to his purpose (Romans 8:28).
In the midst of a world that groans under suffering and evil, God’s main concern is conforming His children to the image of Christ. And He works through the challenging circumstances of our lives to help develop that Christlikeness in us. We can be assured that whatever difficulty He has allowed in our lives has been Father-filtered, through His fingers of wisdom and love.
Perhaps the greatest test of whether we who are Christ’s followers believe the truth of Romans 8:28 is to identify the very worst things that have ever happened to us, then to ask whether we believe God will in the end somehow use those things for our good. The Bible is emphatic that He will. We have no reason to think He’ll be any less trustworthy concerning this than with any other promise He has made. By faith let’s trust Him today that in eternity we’ll look back and see, in retrospect, how Romans 8:28 was absolutely true!
6. My ultimate home will be the New Earth, where I will see and enjoy God and serve Him as a resurrected being in a resurrected human society.
But according to his promise we are waiting for new heavens and a new earth in which righteousness dwells (2 Peter 3:13).
Is resurrected living in a resurrected world with the resurrected Christ and his resurrected people your daily longing and hope? Is it part of the gospel you share with others? Paul says that the resurrection of the dead is the hope in which we were saved. It will be the glorious climax of God’s saving work that began at our regeneration. It will mark the final end of any and all sin that separates us from God. In liberating us from sin and all its consequences, the resurrection will free us to live with God, gaze on Him, and enjoy His uninterrupted fellowship forever, with no threat that anything will ever again come between us and Him.
