Дар байни масеҳиёни имрӯзаи ҷаҳони ғарб як падидаи ҳайратовар шудааст. Бисёре аз мо одатан чунин фикр мекунем ва чунон амал мекунем, ки гӯё ҳаёти абадӣ вуҷуд надошта бошад, ва ё гӯё, ки амалҳои мо дар ин зиндагии дунявӣ ба охират ҳеҷ таъсире намерасонанд.
Имрӯз ҳама чунон ба шароити ҳозираи зиндагӣ машғуланд, ки гӯё ин ҷаҳон хонаи охирини мо бошад ва касе парвои ояндаи абадиро надорад. Аммо Навиштаҷоти Муқаддас нишон медиҳад, ки воқеияти ҳаёти абадӣ бояд роҳнамои зиндагии имрӯзаи мо бошад ва ба ҳар як гапу рафтори мо таъсир расонад (Яъқуб 2:12; 2 Петрус 3:11–12).
Биёед имрӯз — ва ҳар рӯз —ба худ «ҳозираро» хотиррасон кунем. Инҳоянд шаш ҳақиқати абадӣ, ки бояд дар ёд дошта бошем:
- Танҳо ду макони абадӣ вуҷуд дорад — Биҳишт ё Дӯзах. Ман ва ҳар касе, ки мешиносам, оқибат ба яке аз ин ду хоҳем рафт.
Аз дарвозаи танг дароед, чунки дарвозаи васеъ ва роҳи осонгузар шуморо ба ҳалокат меоварад ва касоне, ки аз он мегузаранд, бисёр ҳастанд. Лекин ба ҳаёти абадӣ шуморо дарвозаи басо тангу роҳи мушкилгузар меоварад ва кам касон онро меёбанд (Матто 7:13-14).
Ҳам Биҳишт ва ҳам Дӯзах бо ин ҷаҳони мо пайванданд. Ин ҷаҳон мисли як пулест, ки одамро рост ба яке аз онҳо мебарад. Хушиҳои ин зиндагӣ намунаи кӯчаке аз Биҳишт ва талхиҳои он намунае аз Дӯзах аст. Ин дунё барои масеҳиён ягона Дӯзах ва барои беимонон ягона Биҳиштест, ки онҳо дар ҳаёти худ мебинанд.
Ҳақиқати интихобе, ки дар ин зиндагӣ дар пеш дорем, ҳамзамон ҳам аҷиб аст ва ҳам ҳаяҷоновару бимнок. Бо назардошти аниқ будани ин ду ҷойи охират, магар набояд ҳар як инсон омода бошад, ки барои раҳоӣ аз Дӯзах ва расидан ба Биҳишт ҳар гуна нархро пардохт кунад? Ва бо вуҷуди ин, он баҳо аллакай пардохта шудааст. «Шумо бо баҳои гарон харида шудаед.»
Бенед чӣ қадар ин аҷоиб: Худо қарор дод, беҳтар он ки ба ҷои мо ба дӯзах равад, на дар биҳишт бе мо зиндагӣ кунад. Ӯ он қадар мехоҳад, ки мо ба дӯзах наравем, ки дар салиб нархи даҳшатнокеро супорид, то мо инро накунем.
Ҳама роҳҳо ба биҳишт намебаранд. Танҳо як мебарад: Исои Масеҳ. Ӯ гуфт: «Ҳеҷ кас пеши Падар намеояд, магар ин ки фақат ба воситаи Ман.» (Юҳанно 14:6). Ҳамаи роҳҳои дигар ба дӯзах мебаранд. Ҳақиқати дӯзах бояд дилҳои моро шикаста, моро ба зону шинонад ва моро ба дарҳои онҳое барад, ки Масеҳро надоранд.
- Ин ҷаҳон (тавре ки ҳоло аст) хонаи ман нест ва ҳама чиз дар он месӯзад, танҳо чизе ки абадист мемонад.
Он гоҳ осмон бо гулдурроси баланд нест мешавад ва сайёраву ситораҳо дар оташ нобуд мегарданд. Инчунин замин ва ҳар чизе, ки дар рӯйи он аст, сӯхта нест мешавад. Пас, агар ҳама чиз ин тавр нобуд шавад, ҳаёти шумо бояд хеле пок бошад ва дар худотарсӣ гузарад, дар ҳоле ки шумо омадани рӯзи Худоро интизор ҳастед ва мехоҳед, ки он зудтар бирасад (2 Петрус 3:10–12).
Замин аз гуноҳи мо зарар дидааст (Китоби Ҳастӣ 3:17). Аз ин рӯ, замин дар ҳолати ҳозирааш (зери лаънат) хонаи мо нест. Ҷаҳон, тавре ки буд ва тавре ки хоҳад шуд, хонаи мо мешавад. Мо дар ин зиндагӣ мусофирем, на аз он сабаб ки хонаи мо ҳеҷ гоҳ дар рӯи Замин нахоҳад буд, балки аз он сабаб ки хонаи абадии мо ҳоло дар рӯи Замин нест. Он буд ва хоҳад буд, аммо ҳоло нест.
Худо мегӯяд, ки ин замини ҳозира бо оташ нобуд хоҳад шуд (2 Петрус 3:10). Павлус мегӯяд, ки оташи муқаддасии Худо ҳар он чизеро, ки мо мисли чӯб, хасбеда ва пахол сохтаем, месӯзонад. Аммо ӯ мегӯяд, ки чизе ҳаст, ки аз оташ наҷот меёбад ва бевосита ба осмонҳои нав ва замини нав мегузарад — корҳои тилло, нуқра ва сангҳои қимматбаҳо (1 Қӯринтиён 3:12).
Чӣ чиз то абад боқӣ мемонад? На мошини шумо, на хонаи шумо, на дараҷаҳои илмӣ, на ҷомҳо ва на тиҷорати шумо. Он чизе, ки то абад боқӣ мемонад, ин аст: ҳар хидмат ба ниёзмандон, ҳар доллари додашуда барои хӯрок додани гуруснагон, ҳар оби сарди дар пиёла ба ташнагон дода, ҳар сармоягузорӣ дар миссияҳо, ҳар дуо барои ниёзмандон, ҳар кӯшиш дар башоратдиҳӣ ва ҳар лаҳза ғамхорӣ барои кӯдакони азиз — аз ҷумла онҳоро хоб равондан ва латаҳояшонро иваз кардан. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо дар абадият он чи дар ин зиндагӣ киштаем, ҳосилро хоҳем гирифт (Ғалотиён 6:7–8).
- Интихоб ва амалҳои ман дар ин зиндагӣ рост ба ҷаҳон ва зиндагии оянда таъсир мерасонанд.
Ман ба зудӣ меоям ва бо Худ мукофот меорам, то ба ҳар кас мувофиқи корҳояш сазо диҳам (Ошкорсозӣ 22:12).
Ҳар коре, ки мо дар ин ҳаёт анҷом медиҳем, аҳамияти абадӣ дорад. Ман ва шумо дигар ҳеҷ гоҳ имконияти дубора нахоҳем дошт, то бо дуои худ дасти Худоро ба ҳаракат орем, то Ӯ дили шикастаеро шифо диҳад; ё Масеҳро ба нафаре шинос кунем, ки метавонад аз Дӯзах наҷот ёбад; ба беморон ғамхорӣ кунем ва ба гуруснагон таом диҳем. Мо дигар фурсат нахоҳем дошт, ки ба касони дар дами марг буда тасаллӣ бахшем, кӯдакони ҳанӯз таваллуднашударо (аз исқоти ҳамл) наҷот диҳем, Китоби Муқаддасро тарҷума кунем ва Инҷилро ба халқҳое расонем, ки то ҳол онро нашунидаанд. Ин ягона имкони мост, ки ба Малакути Худо кӯмак кунем, дари хонаи худро ба рӯи дигарон боз намоем ва либосу ғизои худро бо камбағалону эҳтиёҷмандон тақсим кунем.
Вақте ки мо ба имрӯзи худ аз равзанаи фардои абадӣ менигарем, интихобҳои хурди мо аҳамияти бениҳоят бузург пайдо мекунанд. Ин ки оё ман имрӯз Китоби Муқаддасро мехонам, дуо мегӯям, ба калисо меравам, имони худро бо дигарон бо ҳам мебинам ва аз пулу моли худ хайр мекунам — амалҳое, ки на бо қувваи ҷисми ман, балки бо файзи Рӯҳи Ӯ имконпазир мегарданд — оқибати абадӣ дорад. Ва ин оқибат на танҳо барои ҷони дигарон, балки барои ҷони худи ман низ муҳим аст.
- Ҳаёти ман дар зери нигоҳи бодиққати Худо, танҳо Ягона тамошобин, ва танҳо арзёбии ҳаёти ман, ки дар ниҳоят аҳамият хоҳад дошт, арзёбии Ӯст.
ҳар яки мо дар пеши Худо барои худ ҷавоб хоҳем дод! (Румиён 14:12)
Аз худ бипурсед, ки оё шумо барои қонеъ кардани ин фарҳанг зиндагӣ мекунед ё барои қонеъ кардани Исо. Сипас аз худ бипурсед: «Дар ниҳоят ман дар назди курсии ҳукми кӣ хоҳам истод?» Мо бояд тамоми умрамонро дар назди Яке, ки тамошобин аст, гузаронем. Маҳз тасдиқи Ӯст, ки аҳамият дорад. Агар ҳадафи мо ин бошад, ки аз дигарон бишунавем «Аъло кардед», мо он кореро, ки лозим аст, барои шунидани ин сухан аз Ӯ намекунем.
Мо бояд ба ёд орем, ки Китоби Муқаддас дар бораи барои Масеҳ беақл шудан чӣ мегӯяд (1 Қӯринтиён 1:18–31; 4:8-13). Гап дар бораи он нест, ки оё моро аҳмақ мегӯянд ё не — инаш аллакай аниқ аст. Гап дар он аст, ки кай ва дар назди кӣ мо аҳмақ ба назар мерасем. Беҳтар аст, ки ҳоло дар назди одамон — ҳатто дар назди дигар масеҳиён — аҳмақ бошем, на ин ки барои ҳамеша дар назди Ягона тамошобини мо аҳмақ дониста шавем.
- Худо тавоно аст ва ман метавонам ба Ӯ боварӣ кунам, ки Ӯ ҳама чизҳоро — аз ҷумла душвортарин чизҳоро — дар ҳаёти ман барои некӣ мегардонад.
Ҳамчунин мо медонем, ки Худо барои ҳамаи онҳое, ки Ӯро дӯст медоранду аз рӯйи хости Ӯ даъват шудаанд, оқибати ҳама чизро ба хайр мегардонад (Румиён 8:28).
Дар ин ҷаҳоне, ки аз азобу бадӣ нола мекашад, хости аслии Худованд ба он равона шудааст, ки фарзандони Худро ба Масеҳ монанд кунад. Ӯ тавассути шароити вазнини зиндагии мо кор мекунад, то ин монандиро ба Масеҳ дар вуҷуди мо рушд диҳад. Мо метавонем дилпур бошем, ки ҳар як душвории ба ҳаёти мо роҳёфта, аз филтри Падар гузаштааст ва аз миёни ангуштони пур аз ҳикмату муҳаббати Ӯ гузаштааст.
Шояд бузургтарин озмоиш барои он, ки оё мо, пайравони Масеҳ, аз рӯи ҳақиқати Румиён 8:28 бовар дорем, ин аст, ки бадтарин чизҳое, ки то ҳол бо мо рӯй додаанд, муайян кунем ва сипас пурсем, ки оё мо бовар дорем, ки Худо дар ниҳоят ба як тарз ё дигар аз он чизҳо барои некии мо истифода хоҳад кард. Китоби Муқаддас таъкид мекунад, ки Ӯ ин корро хоҳад кард. Мо ҳеҷ далеле надорем, ки дар ин маврид Ӯ камтар бовафотар бошад нисбат ба ҳар ваъдаи дигаре, ки додааст. Бо имон биёед имрӯз ба Ӯ бовар кунем, то дар абадият ба оқиб нигоҳ кунем ва бубинем, ки Румӣён 8:28 комилан ҳақиқӣ буд!
- Макони ҳақиқии ман Замини нав хоҳад буд, ки дар он ҷо ман Худоро хоҳам дид ва аз Ӯ лаззат хоҳам бурд ва ҳамчун мавҷуди эҳёшуда дар ҷомеаи эҳёшудаи инсонӣ ба Ӯ хизмат хоҳам кард.
Вале мо аз рӯйи ваъдаи Худо осмону замини навро интизор ҳастем, ки дар он ҷо росткории Худо истиқомат мекунад (2 Петрус 3:13).
Оё зинда шудан дар ҷаҳони эҳёшуда бо Масеҳи эҳёшуда ва халқи эҳёшудаи Ӯ орзу ва умеди ҳаррӯзаи шумо аст? Оё ин қисми он Хушхабарест, ки шумо бо дигарон мубодила мекунед? Павлус мегӯяд, ки эҳё шудан аз мурдагон умедест, ки дар он наҷот ёфтем. Ин баромади пуршарафи кори наҷотбахши Худо хоҳад буд, ки бо аз нав зинда шудани мо оғоз ёфт. Ин нишонаи поёни охири ҳар гуна гуноҳест, ки моро аз Худо ҷудо мекунад. Бо озод кардани мо аз гуноҳ ва ҳамаи оқибатҳои он, эҳё моро озод месозад, то бо Худо зиндагӣ кунем, аз Ӯ ба ваҷд оем ва аз ҳамнишинии беохир бо Ӯ ҳаловат барем, бе ягон таҳдид, ки чизе боз миёни мо ва Ӯ меояд.
Six Eternal Truths to Remember Each Day
A startling thing has happened among modern Christians in the western world. Many of us habitually think and act as if there is no eternity—or, as if what we do in this present life has no bearing on eternity.
The trend today is to focus not on our eternal future (who cares about the “sweet bye and bye”?) but our present circumstances, as if this world were our home. Yet Scripture states the reality of our eternal future should dominate and determine the character of our present life, right down to the words we speak and the actions we take (James 2:12; 2 Peter 3:11–12).
Let’s be sure to remind ourselves today—and every day—of “the real thing.” Here are six eternal truths to remember:
1. There are only two eternal destinations—Heaven or Hell—and I and every person I know will go to one or the other.
Enter through the narrow gate. For wide is the gate and broad is the road that leads to destruction, and many enter through it. But small is the gate and narrow the road that leads to life, and only a few find it (Matthew 7:13–14).
Both Heaven and Hell touch Earth—an in-between world leading directly into one or the other. The best of life on Earth is a glimpse of Heaven; the worst of life is a glimpse of Hell. For Christians, this present life is the closest they will come to Hell. For unbelievers, it is the closest they will come to Heaven.
The reality of the choice that lies before us in this life is both wonderful and awful. Given the certainty of our two possible destinations, shouldn’t every person be willing to pay any price to avoid Hell and go to Heaven? And yet, the price has already been paid. “You were bought at a price” (1 Corinthians 6:20). The price paid was exorbitant—the shed blood of God’s Son, Jesus Christ.
Consider the wonder of it: God determined that He would rather go to Hell on our behalf than live in Heaven without us. He so much wants us not to go to Hell that He paid a horrible price on the cross so that we wouldn’t have to.
All roads do not lead to Heaven. Only one does: Jesus Christ. He said, “No one comes to the Father except through me” (John 14:6). All other roads lead to Hell. The reality of Hell should break our hearts and take us to our knees and to the doors of those without Christ.
2. This world (as it is now) is not my home and everything in it will burn, leaving behind only what’s eternal.
The heavens will disappear with a roar; the elements will be destroyed by fire, and the earth and everything done in it will be laid bare. Since everything will be destroyed in this way, what kind of people ought you to be? You ought to live holy and godly lives as you look forward to the day of God and speed its coming (2 Peter 3:10–12).
Earth has been damaged by our sin (Genesis 3:17). Therefore, the earth as it is now (under the Curse) is not our home. The world as it was, and as it will be, is our home. We are pilgrims in this life, not because our home will never be on Earth, but because our eternal home is not currently on Earth. It was and it will be, but it’s not now.
God says this present earth will be consumed by fire (2 Peter 3:10). Paul says the fire of God’s holiness will consume whatever we’ve done that amounts to wood, hay, and straw. But he tells us there’s something that will survive the fire and go right into the new heavens and new earth—works of gold, silver, and precious stones (1 Corinthians 3:12).
What will last for eternity? Not your car, house, degrees, trophies, or business. What will last for eternity is every service to the needy, every dollar donated to feed the hungry, every cup of cold water given to the thirsty, every investment in missions, every prayer for the needy, every effort spent in evangelism, and every moment caring for precious children—including rocking them to sleep and changing their diapers. The Bible says we’ll reap in eternity what we’ve planted in this life (Galatians 6:7–8).
3. My choices and actions in this life have a direct influence on the world and the life to come.
Behold, I am coming soon, bringing my recompense with me, to repay everyone for what he has done (Revelation 22:12).
What we do in this life is of eternal importance. You and I will never have another chance to move the hand of God through prayer to heal a hurting soul, share Christ with one who can be saved from hell, care for the sick, serve a meal to the starving, comfort the dying, rescue the unborn, translate the Scriptures, bring the gospel to an unreached people group, further God’s kingdom, open our homes, or share our clothes and food with the poor and needy.
When we view today in light of the long tomorrow, the little choices become tremendously important. Whether I read my Bible today, pray, go to church, share my faith, and give my money—actions graciously empowered not by my flesh but by His Spirit—is of eternal consequence, not only for other souls, but for mine.
4. My life is being examined by God, the Audience of One, and the only appraisal of my life that will ultimately matter is His.
So then each of us will give an account of himself to God (Romans 14:12).
Ask yourself whether you are living for the approval of this culture, or for the approval of Jesus. Then ask yourself, “In the end whose judgment seat will I stand before?” We are to live out our lives before the Audience of One. His approval is the one that matters. If our goal is to hear others say, “Well done,” we won’t do what we need to do to hear Him say it.
We should remind ourselves of what the Bible says about being fools for Christ (1 Corinthians 1:18–31; 4:8-13). The question is not whether we will be seen as fools—that part is certain—but when and to whom we will be seen as fools. Better to be seen as fools now in the eyes of other people—including other Christians—than to be seen as fools forever in the eyes of the Audience of One.
5. God is sovereign, and I can trust that He is working all things—including the most difficult things—in my life together for good.
And we know that for those who love God all things work together for good, for those who are called according to his purpose (Romans 8:28).
In the midst of a world that groans under suffering and evil, God’s main concern is conforming His children to the image of Christ. And He works through the challenging circumstances of our lives to help develop that Christlikeness in us. We can be assured that whatever difficulty He has allowed in our lives has been Father-filtered, through His fingers of wisdom and love.
Perhaps the greatest test of whether we who are Christ’s followers believe the truth of Romans 8:28 is to identify the very worst things that have ever happened to us, then to ask whether we believe God will in the end somehow use those things for our good. The Bible is emphatic that He will. We have no reason to think He’ll be any less trustworthy concerning this than with any other promise He has made. By faith let’s trust Him today that in eternity we’ll look back and see, in retrospect, how Romans 8:28 was absolutely true!
6. My ultimate home will be the New Earth, where I will see and enjoy God and serve Him as a resurrected being in a resurrected human society.
But according to his promise we are waiting for new heavens and a new earth in which righteousness dwells (2 Peter 3:13).
Is resurrected living in a resurrected world with the resurrected Christ and his resurrected people your daily longing and hope? Is it part of the gospel you share with others? Paul says that the resurrection of the dead is the hope in which we were saved. It will be the glorious climax of God’s saving work that began at our regeneration. It will mark the final end of any and all sin that separates us from God. In liberating us from sin and all its consequences, the resurrection will free us to live with God, gaze on Him, and enjoy His uninterrupted fellowship forever, with no threat that anything will ever again come between us and Him.
